*Met dank aan Magda Dullemond

Het winnende gedicht van Marcel/ Antonius

Nog even

Ik luister naar de Hanzelijn die er nog niet is.
De toekomst  is een trein die er aankomt:
rails na rails,
wagon na wagon:
Een cirkel die sluit.

Ik hoor de drommen uit Zwolle op het perron
met zware voeten stampen op het beton,
de groeten uit Dronten, de geliefden uit Kampen.

Voetbalfans zingen mee in de trein
Groningen -Amsterdam
die wordt belegerd op spoor twee.

Ik hoor de bus van en naar Bataviastad:
Het geld is op, de tassen vol. Aan de jassen
van de dagjesmensen hangen moe de kinderen.

Nog even. De tijd duwt de dag naar de stad
die wacht op de dag dat de Hanzelijn komt.

De dag dat de Hanzelijn komt naar Lelystad
verstomt de toekomst in het heden,
verandert
Lelystad van eindpunt in tussenstop.
De cirkel is rond:
komen en gaan
overal vandaan.

Lelystad kan met de Hanzelijn alle kanten op

© 2011 Antonius de Knegt

Het genomineerde gedicht van Wijnand

Operatie Hanzelijn

Afslag Lelystad Noord
geknoopt en ondertunnelt
Tunnel Drontermeer
een slagader gelegd onder een randmeer
Het nieuwe land opnieuw gepionierd

Een metalen hechting gestikt op de platte polderbuik
hecht het door mensenhanden gecreëerde land
aan het stedenverbond  van de wereld die God schiep

Oude waarden
Nieuw vernuft

Lelystad
Niet langer het doodlopende spoor

Lelystad
Opstapplaats naar de Randstad
De zuidelijke poort van het Noorden

Hanzelijn
Jouw hechting doorbreekt de cirkel
De spiraal is opwaarts

© 2011 Wijnand van de Pest

Antonius de Knegt heeft nu ook een eigen blog. klik hier om het te lezen

We mogen nu wel zeggen, onze vriendin, Emma Fasol was afgelopen zaterdagmiddag te gast bij schrijverscollectief De Wuivende Potvis.
Ze vertelde honderduit over het schrijverschap, wat er allemaal komt kijken bij het uitgeven van een boek en over haar debuutroman: Aangeraakt.
Voor meer Emma en De Wuivende Potvis klik HIER
Een kijkje nemen in het leven van Emma Fasol kan HIER en HIER
Aangeraakt gesigneerd door de schrijfster voor sinterklaas of kerst in huis halen, kan HIER.

Opnieuw succes voor schrijverscollectief De Wuivende Potvis. Marcel van Kersbergen wint de Andries Greinerprijs 2009 met het verhaal:
Dat wat doorgegeven wordt en blijft
Klik hier of op de foto om het verhaal te lezen en foto’s van de prijsuitreiking te bekijken
Feliciteren en/ of klagen kan onder in de “reacties”!

Marcel van Kersbergen
Crimineel goed foute dichter(t)

Zondag 4 oktober 2009 is DWP-dichter Marcel van Kersbergen te horen en te zien tijdens Apollo’s kamer in de Bibliotheek van Harderwijk. Adres: Academiestraat 5
Aanvang 11.00 uur.
Klik hier voor meer info
Kijk ook eens op de site van de organisatoren: Literaire Culturele kring Appolo
Marcel zal tijdens Appolo’s kamer uit nieuw eigen werk voordragen. Waaronder
onderstaand gedicht

Basketbal 48/16 – Marcel van Kersbergen

De wet van het spel eist ieder jaar een boete
hoger dan daarvoor, de zoekers naar de bal
treden tijd en gewicht met overbelaste voeten
in het vaste geloof dat het weer lukken zal

los te raken van de aarde, door de zaal
te zweven tot het ritselen in de basket
van weer twee punten voor in de waagschaal.
De zuiverste speeltijd, de hoogste inzet.

Langs de jaren valt de tijd weg, in het spel
zijn mannen jongens; zo zwaar van lijf als licht
van hart. De pass, de worp, krakend in één tel
kreunen ze de door de tijd de afstand dicht.

De queeste voor de bal die de wedstrijd splijt
48 voor héél even, 16 voor altijd

Noodweer. Het verhaal van DWP-er Ilse Ruijters waarmee ze in 2008 werd bekroond met de Andries Greiner prijs 2008.
Je kunt nu het hele verhaal lezen op de website van De Wuivende Potvis.

Ik hou mijn voet op het gaspedaal. Over vijf kilometer ben ik op de Hollandse
Brug. Daar kom ik vast in de file. Maar voorlopig rij ik. Hard. Op dit stuk mag
ik nog honderdtwintig. Ik druk langdurig op het plusje van mijn autoradio in de
hoop het gerammel van mijn oude Nissan Sunny te overstemmen. Het heeft geen zin.
Boven de honderd kilometer per uur trilt mijn auto heftiger dan de centrifuge
van mijn oma.
Ik zing mee met Jan Smit. Ook hard. Verderop wappert iets in de berm, zie ik.
Het is niet duidelijk wat het is, maar er ligt onmiskenbaar iets in het gras.
“Laura, een hele lieve meid,” zing ik.
Waarom zing ik in vredesnaam mee met liedjes die ik niet eens leuk vind.
Nu zie ik wat er in de berm ligt. Rood-wit afzetlint. Het duurt een halve
seconde, genoeg om voorbij te rijden, voordat mijn hersens registreren dat er
met paaltjes de letters HvJ gespannen zijn.
Ik draai mijn hoofd. Als zuignappen kleven mijn ogen zich aan de drie letters
vast.
HvJ.
Mijn keel wordt dichtgeknepen. Mijn nagels boren zich in het stuur.
Terwijl mijn auto met hoge snelheid doorscheurt, blijven mijn ogen op de berm
gericht. Vacuüm gezogen.
Ik tol. Een knal. Het staal van mijn Sunny vouwt zich als een origamiblaadje om
de vangrails heen. Mijn lichaam schiet naar voren, de gordel werpt me terug in
mijn stoel. Van honderdtwintig naar nul in twee seconden.
Opeens is alles zwart.
lees verder

Beat it!

Het hart van de muziek is stervende op het moment dat het hart van de koning van de pop ophoudt met kloppen.
Beat it
De koning van de pop is dood, lang leve de koning $
Beat it
Pop verdient met een videoclip en MTV
Beat it
Slaap zacht Peter Pan van de pop.
Droom fijn over een Neverneverland zonder vampiers
Over een wereld die louter wordt bevolkt door onschuldige kinderzielen die onvoorwaardelijk van je houden
Doeidoei verloren zoon zonder vriendjes
Je kunt nu eeuwig spelen
You beat it __/\    ______
                                  \/